Η αύξηση του ποσοστού απασχόλησης των γυναικών αποτελούσε κρίσιμη προϋπόθεση για τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, τόσο σε ατομικό όσο και σε εθνικό επίπεδο. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες —και διεθνώς— υπήρχε σημαντικό περιθώριο για την ενίσχυση της συνολικής απασχόλησης μέσω της ενεργοποίησης γυναικών που παρέμεναν οικονομικά ανενεργές.

Στην Ελλάδα, η απασχόληση των γυναικών είχε αυξηθεί σημαντικά κατά τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, από 35,8% το 1981 σε 57,8% το πρώτο τρίμηνο του 2024 για την ηλικιακή ομάδα 20–64 ετών. Θεσμικές μεταρρυθμίσεις —όπως οι αλλαγές στην οικογενειακή νομοθεσία— και το ευνοϊκό οικονομικό περιβάλλον που διαμορφώθηκε μετά την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση στα τέλη της δεκαετίας του 1980 είχαν συμβάλει καθοριστικά στη διεύρυνση της συμμετοχής των γυναικών στην αγορά εργασίας.

Παρά τη σημαντική πρόοδο, το ποσοστό απασχόλησης των γυναικών στην Ελλάδα παρέμενε χαμηλότερο από τον μέσο όρο της ΕΕ (70,3%) το πρώτο τρίμηνο του 2024. Επιπλέον, αν και το χάσμα απασχόλησης μεταξύ ανδρών και γυναικών είχε μειωθεί σε σχέση με το παρελθόν, εξακολουθούσε να βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα — 20 ποσοστιαίες μονάδες, έναντι 10 στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στόχευση του έργου

Το ερευνητικό έργο αξιοποίησε την εμπειρία της Νορβηγίας —μιας χώρας με υψηλά ποσοστά γυναικείας απασχόλησης και σχεδόν μηδενική «ποινή μητρότητας»— καθώς και τη διεθνή βιβλιογραφία. Στόχος του ήταν ο εντοπισμός αποτελεσματικών πολιτικών που θα μπορούσαν να μειώσουν τα εμπόδια στην απασχόληση των γυναικών στην Ελλάδα.

Η σημασία του ζητήματος ήταν ιδιαίτερα μεγάλη: η υποαπασχόληση των γυναικών περιόριζε τις δυνατότητες ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, καθυστερούσε την πρόοδο προς την ισότητα και την ενδυνάμωση των γυναικών και περιόριζε τις ευκαιρίες τους για προσωπική εξέλιξη και ευημερία.